DZIEŃ CHOREGO - 11 LUTEGO 2012

W naszym kościele Msza św. i sakrament namaszczenia chorych zwyczajem poprzednich lat o godz. 10.00. oraz błogosławieństwo Lurdzkie.

Uroczyste obchody Diecezjalne Dnia Chorego odbędą się w Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Toruniu na Bielanach: o 10:30 Spowiedź a o 11:00 pod przewodnictwem J.E. Biskupa Andrzeja Wojciecha Suskiego .

Światowy Dzień Chorego ustanowił Jan Paweł II w liście do ówczesnego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia kard. Fiorenzo Angeliniego z 13 maja 1992 r. Papież wyznaczył też od razu na obchody tego Dnia 11 lutego, gdy Kościół powszechny wspomina pierwsze objawienie Maryi w Lourdes. Ogólnoświatowe obchody tego Dnia odbywają się co roku w którymś z sanktuarium maryjnych na świecie.

Ustanowienie przez Ojca Świętego Jana Pawła II Światowego Dnia Chorego zostało skierowane do całego Kościoła powszechnego jako wezwanie, aby poświęcić jeden dzień w roku modlitwie, refleksji i dostrzeżeniu miejsca tych, którzy cierpią na duszy i na ciele.

Jan Paweł II ustanawiając Światowy Dzień Chorego zaznaczył, że: "Ma on na celu uwrażliwienie Ludu Bożego i - w konsekwencji - wielu katolickich instytucji działających na rzecz służby zdrowia oraz społeczności świeckiej na konieczność zapewnienia lepszej opieki chorym; pomagania chorym w dowartościowaniu cierpienia na płaszczyźnie ludzkiej, a przede wszystkim na płaszczyźnie nadprzyrodzonej; włączenie w duszpasterstwo służby zdrowia wspólnot chrześcijańskich, rodzin zakonnych, popieranie coraz cenniejszego zaangażowania wolontariatu..."

Po raz pierwszy Dzień ten obchodzono w 1993, a główne uroczystości odbyły się wtedy w Lourdes i - częściowo - w Rzymie. W kolejnym roku miejscem centralnych obchodów była Jasna Góra, a następnie: Jamusukro (Wybrzeże Kości Słoniowej, 1995), Guadalupe (Meksyk, 1996), Fatima (1997), Loreto (1998), Harissa (Liban, 1999), Rzym (2000, połączone z Jubileuszem Chorych), Sydney (2001), w narodowym sanktuarium katolików indyjskich w Vailankamy (2002), w Lourdes (2004), w Jaunde w Kamerunie (2005), w Adelajdzie w Australii (2006) i Seulu (2007). W 2008 r., z racji 150. rocznicy objawień w Lourdes, Światowy Dzień Chorego obchodzono ponownie (jak w 1993 r.) - w Lourdes.

W 2012 r. obchody Światowego Dnia Chorych odbywają się już po raz dwudziesty.

JUBILEUSZ MARKIEWICZOWSKI

Zbliżamy się do uroczystości odpustu ku czci bł. ks. Bronisława Markiewicza, drugiego patrona naszej parafii. Jednocześnie rozpoczynamy jubileusz setnej rocznicy jego śmierci. Chcemy przypomnieć jego życiorys.
Błogosławiony ks. Bronisław Markiewicz urodził się 13 lipca 1842 roku w Pruchniku w diecezji przemyskiej. Od początku swego kapłaństwa był bardzo wrażliwy na religijne, moralne i materialne zaniedbanie dzieci i młodzieży, a także na niedolę prostego ludu. Wypowiedział zdecydowaną walkę wadom narodowym Polaków. Rozwiązanie problemów społecznych widział w dobrym wychowaniu młodzieży, w zajęciu się ludźmi najbardziej
zaniedbanymi oraz w podniesieniu moralnym całego społeczeństwa.
Ks. Bronisław Markiewicz 15 września 1867 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W latach 1867 - 1885, a więc do czasu wyjazdu do Włoch, pełnił obowiązki wikariusza w Harcie i przy katedrze w Przemyślu. Studiował na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Potem był proboszczem w Gaci i w Błażowej. Od 1882 roku był wykładowcą teologii pastoralnej w Seminarium Duchownym w Przemyślu.
Lata 1885 - 1892 to pobyt we Włoszech. Tam na początku 1886 roku rozpoczął nowicjat u Księży Salezjanów w San Benigno Canavese k/Turynu, a w rok później złożył profesję wieczystą na ręce św. Jana Bosko, który był jego mistrzem i przyjacielem. W roku 1892 wraca do Polski i obejmuje parafię w Miejscu, które potem nazwano Miejscem Piastowym. Tworzy tam zakład wychowawczy dla dzieci opuszczonych i biednych. Szybko dojrzała w nim myśl o założeniu nowej rodziny zakonnej. We wrześniu 1897 roku zwraca się z prośbą do biskupa przemyskiego i do Ojca Świętego o pozwolenie na założenie Zgromadzenia o innym profilu niż salezjanie. Dlatego w grudniu tegoż roku zostaje skreślony z listy członków Towarzystwa Salezjańskiego. W następnym roku zakłada Towarzystwo „Powściągliwość i Praca" i statut tegoż Towarzystwa zostaje zatwierdzony. W tym samym roku wychodzi pierwszy numer miesięcznika o tym samym tytule. Rok później założone Towarzystwo otrzymuje błogosławieństwo papieża Leona XIII. Jego założyciel umiera 29 stycznia 1912 roku.
To życiorys bł. ks. Bronisława Markiewicza w ogromnym skrócie. A teraz kilka słów o jego działalności.
Patron naszego Zgromadzenia był człowiekiem, który przed ponad stu laty odważnie podjął wyzwanie posługi duszpasterskiej w trudnych latach doświadczeń Kościoła i Polski. Aktualność przykładu jego życia w naszych czasach potwierdził także Kościół, wynosząc go w 2005 roku na ołtarze i wskazując jako wzór dla innych. Podejmując swoją działalność i służbę, przedstawił bardzo jasny program wychowawczy, zamykający się w dwóch hasłach: „Powściągliwość i Praca" oraz „Któż jak Bóg", przyjmując za patrona zgromadzenia św. Michała Archanioła.
Program duszpasterskiej posługi i pracy wychowawczej sprowadził do troski o pozostawanie w ciągłej styczności ze społeczeństwem, podkreślając przy tym konieczność poznawania jego iluzji i chorób, potrzeb i błędów. Z miłością ewangelicznego Samarytanina chciał je leczyć wszczepianiem cnót chrześcijańskich, których widział jedyny skuteczny środek wszelkiej naprawy w porządku fizycznym i moralnym. Robił to poprzez skupienie uwagi na wychowaniu młodego pokolenia Polaków, którzy będą zaczynem nowego społeczeństwa w odrodzonej Polsce - bo wierzył, że taka wkrótce powstanie.
Istotne elementy jego programu wychowawczego są nadal pielęgnowane jako charyzmat Zgromadzenia św. Michała Archanioła, którego był założycielem. Ks. Bronisław Markiewicz wyróżniał się wielką dobrocią serca, wyrozumiałością, pokorą, pobożnością, pracowitością i gorliwością duszpasterską, które to cnoty płynęły z wielkiej miłości Boga i bliźniego.
Szczególną formą posługi ks. Markiewicza były wskazania wychowawcze, propagowane w kazaniach, pouczeniach i pouczeniach działalności pisarskiej. Podejmował w nich aktualne problemy wiary i moralności oraz bieżące sprawy społeczne. Uczył miłości do Kościoła katolickiego i Ojczyzny, mimo iż za jego życia była nieobecna na mapach Europy.
Ks. Bronisław Markiewicz nie uciekał przed trudnymi sprawami społecznymi. Widział dramatyczną sytuację ubogich ludzi, spowodowaną biedą i bezrobociem. Ukazywał istotne przyczyny społecznych problemów i proponował ich rozwiązania. Według niego chore były stosunki społeczne. Mają one charakter moralny, obejmują wzajemne relacje między osobami bogatymi a biednymi. Błogosławiony uważał, że fundamentem życia społecznego powinna być sprawiedliwość dopełniona przez miłość chrześcijańską. Głosił, że jedność buduje się na podstawie sprawiedliwości i miłosierdzia. Wszystkie jego wysiłki zmierzały do zbudowania lepszego świata. Dla kolejnego pokolenia Polaków i ludzi wierzących, dla nas także, mogą być one dobrym impulsem do korygowania współczesnych koncepcji wychowania.
Umiłowani bracia w Chrystusie. Przygotujmy się do tych obchodów setnej rocznicy śmierci bł. ks. Bronisława Markiewicza. Niech jego miłość Boga i ludzi, jego wiara i dobro będą dla nas żywym przykładem i wzorem dla postępowania. A jego hasło „Któż jak Bóg" pozostanie zawsze żywe w naszych sercach.

Więcej informacji na http://www.markiewicz.michalita.pl

CHRZEST PAŃSKI

W niedzielę po uroczystości Objawienia Pańskiego (w naszej tradycji bardziej rozpowszechniona jest nazwa Trzech Króli) przypada święto Chrztu Pana Jezusa. Zamyka ono okres świętowania Bożego Narodzenia. Najstarszej tradycji tego święta należy szukać w liturgii Kościoła wschodniego, ponieważ (pomimo wyraźnego udokumentowania w Ewangeliach) chrzest Jezusa nie posiadał w liturgii rzymskiej oddzielnego święta. Dekretem Świętej Kongregacji Obrzędów z 23.03.1955 r. ustanowiono na dzień 13 stycznia, w miejsce dawnej oktawy Epifanii, wspomnienie chrztu Jezusa Chrystusa. Posoborowa reforma kalendarza liturgicznego w 1969 r. określiła ten dzień jako święto Chrztu Pańskiego. Pominięto wyrażenie "wspomnienie" i przesunięto jego termin na niedzielę po 6 stycznia.
Teksty modlitw związane ze świętem Chrztu Pańskiego odzwierciedlają bardzo dokładnie i szczegółowo przekazy ewangelijne. Podkreślają przy tym związek tego święta z uroczystością Epifanii, czyli Objawienia Pańskiego. Chrystus już jako dorosły, 30-letni mężczyzna, przychodzi nad brzeg Jordanu, by z rąk Jana Chrzciciela, swojego Poprzednika, przyjąć chrzest. Chociaż sam nie miał grzechu, nie odsunął się od grzesznych ludzi: wraz z nimi wstąpił w wody Jordanu, by dostąpić oczyszczenia. W ten sposób uświęcił wodę.
Opis Chrztu Pana Jezusa zostawili nam wszyscy trzej synoptycy. Najszczegółowiej to wydarzenie zrelacjonował nam św. Mateusz.
W dniu swojego chrztu Jezus został przedstawiony przez swojego Ojca jako Syn posłany dla dokonania dzieła zbawienia. Misję Chrystusa potwierdza swym świadectwem Bóg. Zamknięte przez grzech Adama niebiosa otwierają się, na Jezusa zstępuje Duch Święty. Z nieba daje się słyszeć jednoznaczny głos:
Tyś jest mój Syn umiłowany,
w Tobie mam upodobanie.
Od uroczystego aktu chrztu Chrystus rozpoczął swoją misję nauczycielską, którą św. Piotr, przygotowując do przyjęcia chrztu rodzinę rzymskiego urzędnika Korneliusza, opisał w następujących słowach: "Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła, dlatego że Bóg był z Nim" (Dz 10, 38). Jezus miał wtedy trzydzieści lat, gdyż dopiero od tego wieku zwyczaj żydowski pozwalał występować publicznie przed ludem i nauczać. Uważano, że od trzydziestu lat rozpoczyna się pełnia dojrzałości męskiej. Mówimy o mężczyznach, gdyż kobiety nigdy nie miały prawa zabierać głosu publicznie.
W tym wydarzeniu mamy też pierwsze w historii świata pojawienie się w postaci widzialnej całej Trójcy Świętej: Bóg Ojciec przemawia, Syn Boży jest w postaci ludzkiej, a Duch Święty pojawia się nad Nim w postaci gołębicy (epifania trynitarna).
Św. Jan Apostoł podaje nam miejsce, gdzie miał być Pan Jezus ochrzczony: "Działo się to w Betanii po drugiej stronie Jordanu, gdzie Jan udzielał chrztu" (J 1, 28). Jako dawną Betanię Zajordańską (była bowiem także Betania Przedjordańska ok. 3 km od Jerozolimy, gdzie mieszkał Łazarz z Marią i Martą) wskazuje się dzisiejsze Chirbet el Medesz, gdzie znajduje się potok, wpływający do Jordanu, mający wodę nawet w upalne lata. Tu według biblistów miał się ukrywać kiedyś Eliasz. Tu osiemset lat po nim miał wystąpić Jan Chrzciciel. W pobliżu Jordan jest bardzo płytki, tak że tędy właśnie prowadził szlak ze wschodu na zachód. Wykorzystał tę dogodną sytuację brodu św. Jan, aby zwiastować Mesjasza i przygotować na Jego przyjście serca ludzkie.
Rytualne obmywania były znane w starożytności u wielu ludów. Był to zewnętrzny znak wewnętrznej odmiany, żalu za popełnione grzechy i gotowości zadośćuczynienia za nie. Był to krzyk tęsknoty duszy, aby Bóg w swoim miłosierdziu oczyścił ją z win, jak woda oczyszcza ciało z brudu zewnętrznego, materialnego. W Babilonii istniało święte miasto Eridu, dokąd spieszyły tłumy aby się obmyć. W kulcie syryjskiego bóstwa Jannesa były sakralne oczyszczenia w wodzie i ogniu. W egipskiej Księdze Umarłych spotykamy najstarszy opis rytualnego obmycia niemowląt nowo narodzonych. Panowało więc już wtedy przekonanie, że człowiek rodzi się w jakiejś winie, którą trzeba obmyć. W świątyni w Der-el-Bahri można do dnia dzisiejszego oglądać plastycznie przedstawioną scenę rytualnych obmyć. Rytuał oczyszczenia jest nadto znany w kulcie Demetry, Cybeli, Attisa i Mitry. Zachowany jest on powszechnie do dnia dzisiejszego w Indiach, gdzie do miasta świętego Benares udają się w celach rytualnych kąpieli w Gangesie miliony wiernych bramińskich.
Święto Chrztu Pańskiego z jednej strony objawia nam Jezusa jako umiłowanego Syna Bożego, posłanego przez Ojca w mocy Ducha Świętego dla zbawienia człowieka, z drugiej zaś strony kieruje uwagę na rzeczywistość naszego chrztu. W tym sakramencie bowiem doświadczamy mocy zbawczej Chrystusa, która wyzwala z niewoli grzechów. Zostajemy także napełnieni Duchem Świętym i w ten sposób każdy z nas staje się umiłowanym dzieckiem Bożym. Kościół obchodzi w ten sposób święto narodzin milionów swoich dzieci, którym dała nowe, Boże życie woda Chrztu świętego. Istnieje nakaz liturgiczny, aby w Wielką Sobotę wystroić chrzcielnicę i pokazać ludowi jako kołyskę jego narodzin dla nieba. Z tej okazji kapłan dokonuje wtedy uroczystego poświęcenia na oczach ludu wody chrzcielnej. Tego dnia powinno się udzielać chrztu wszystkim katechumenom, którzy w czasie wielkanocnym mają otrzymać Chrzest święty. Temu służy również publiczne odnowienie obietnic Chrztu świętego wszystkich wiernych, zebranych w kościele.

Wraz ze świętem Chrztu Chrystusa kończy się liturgicznie okres Bożego Narodzenia. W Polsce jednak jest dawny zwyczaj kończenia tego czasu świętem Ofiarowania Pańskiego (Matki Bożej Gromnicznej) 2 lutego. Dlatego do tego czasu można zachować szopkę w kościele i śpiewać kolędy.

OBJAWIENIE PAŃSKIE

Uroczystość nakazana, obowiązkowe uczestnictwo we Mszy św. Eucharystia tak jak w niedzielę oprócz Mszy św. o 11:15 dla przedszkolaków w dolnym kościele.

Pokłon Mędrców ze Wschodu złożony Dziecięciu Jezus, opisywany w Ewangelii przez św. Mateusza (Mt 2, 1-12), symbolizuje pokłon świata pogan, wszystkich ludzi, którzy klękają przed Bogiem Wcielonym. To jedno z najstarszych świąt w Kościele. Trzej królowie być może byli astrologami, którzy ujrzeli gwiazdę - znak narodzin Króla. Jednak pozostanie tajemnicą, w jaki sposób stała się ona dla nich czytelnym znakiem, który wyprowadził ich w daleką i niebezpieczną podróż do Jerozolimy.
Herod podejmując ich dowiaduje się o celu podróży. Podejrzewa, że narodził się rywal. Na podstawie proroctwa w księdze Micheasza (Mi 5, 1) kapłani jako miejsce narodzenia Mesjasza wymieniają Betlejem. Tam wyruszają Mędrcy. Odnajdując Dziecię Jezus, ofiarowują mu swe dary. Otrzymawszy we śnie wskazówkę, aby nie wracali do Heroda, udają się do swoich krajów inną drogą.

Uroczystość Objawienia Pańskiego należy do pierwszych, które uświęcił Kościół. Na Wschodzie pierwsze jej ślady spotykamy już w III w. Tego właśnie dnia obchodził Kościół grecki święto Bożego Narodzenia, ale w treści znacznie poszerzonej: jako uroczystość Epifanii, czyli zjawienia się Boga na ziemi w tajemnicy wcielenia. Na Zachodzie uroczystość Objawienia Pańskiego datuje się od końca IV w. (oddzielnie od Bożego Narodzenia).
W Trzech Magach pierwotny Kościół widzi siebie, świat pogański, całą rodzinę ludzką, wśród której zjawił się Chrystus, a która w swoich przedstawicielach przychodzi z krańców świata złożyć Mu pokłon. Dla podkreślenia uniwersalności zbawczej misji Chrystusa Pana, tradycja chrześcijańska wśród Magów od bardzo już dawna umieszcza także Murzyna. Uniwersalność zbawienia akcentują także: sama nazwa święta, jego wysoka ranga i wszystkie teksty liturgii dzisiejszego dnia.

Ewangelista nie pisze o królach, ale o Magach. Ze słowem tym dość często spotykamy się w Starym Testamencie (Kpł 19, 21; 20, 6; 2 Krn 33, 6; Dn 1, 20; 2, 2. 10. 27; 4, 4; 5, 7. 11). Oznaczano tym wyrażeniem astrologów. Herodot, historyk grecki, przez Magów rozumie szczep irański. Ksantos, Kermodoros i Arystoteles przez Magów rozumieją uczniów Zaratustry.
Św. Mateusz krainę Magów nazywa ogólnym mianem Wschód. Za czasów Chrystusa Pana przez Wschód rozumiano cały obszar na wschód od rzeki Jordanu - a więc Arabię, Babilonię, Persję. Legenda, że jeden z Magów pochodził z murzyńskiej Afryki, wywodzi się zapewne z proroctwa Psalmu 71:

Królowie Tarszysz i wysp przyniosą dary. Królowie Szaby i Saby złożą daninę. I oddadzą Mu pokłon wszyscy królowie... Przeto będzie żył i dadzą Mu złoto z Saby.

Przez królestwo Szaby rozumiano Abisynię. Na podstawie tego tekstu powstała także tradycja, że Magowie byli królami. Tak ich też powszechnie przedstawia ikonografia. Prorok Izajasz nie pisze wprost o królach, którzy mają przybyć do Mesjasza, ale przytacza dary, jakie Mu mają złożyć:

Zaleje cię mnogość wielbłądów, dromadery z Madianu i Efy. Wszyscy oni przybędą ze Saby, zaofiarują złoto i kadzidło (Iz 60, 6).

Kadzidło i mirra były wówczas na wagę złota. Należały bowiem do najkosztowniejszych darów. Była to żywica z rzadkich drzew o silnym i miłym zapachu. Palono ją dla przyjemności w pałacach możnych.
Św. Mateusz nie podaje także liczby Magów. Malowidła w katakumbach rzymskich z wieku II i III pokazują ich dwóch, czterech lub sześciu. U Syryjczyków i Ormian występuje ich nawet dwunastu. Przeważa jednak w tradycji Kościoła stanowczo liczba trzy ze względu na opis, że złożyli trzy dary. Tę liczbę np. spotykamy we wspaniałej mozaice w bazylice św. Apolinarego w Rawennie z wieku VI. Także Orygenes podaje tę liczbę jako pierwszy wśród pisarzy chrześcijańskich. Dopiero od wieku VIII pojawiają się imiona Trzech Magów: Kasper, Melchior i Baltazar. Są one zupełnie dowolne, nie potwierdzone niczym.
Kepler usiłował wytłumaczyć gwiazdę betlejemską przez zbliżenie Jowisza i Saturna, jakie zdarzyło się w 7 roku przed narodzeniem Chrystusa (trzeba w tym miejscu przypomnieć, że liczenie lat od urodzenia Jezusa wprowadził dopiero w VI w. Dionizy Exiguus; przy obliczeniach pomylił się jednak o 7 lat - Jezus faktycznie urodził się w 7 roku przed naszą erą). Inni przypuszczają, że była to kometa Halleya, która także w owym czasie się ukazała. Jednak z całego opisu Ewangelii wynika, że była to gwiazda cudowna. Ona bowiem zawiodła Magów aż do Jerozolimy, potem do Betlejem. Stanęła też nad miejscem, w którym mieszkała Święta Rodzina. Św. Mateusz nie tłumaczy nam, czy tę gwiazdę widzieli inni także ludzie.
Żydzi przebywali na Wschodzie, w Babilonii i Persji, przez wiele lat w niewoli (606-538). Znane więc mogło być Magom także proroctwo Balaama:

Wschodzi gwiazda z Jakuba, a z Izraela podnosi się berło (Lb 24, 17).

U ludów Wschodu było powszechnym wówczas przekonaniem, że każdy człowiek ma swoją gwiazdę.

Kiedy Magowie przybyli do Syna Bożego? Z całą pewnością po ofiarowaniu Go w świątyni. Według relacji Ewangelisty, że Herod kazał wymordować dzieci do dwóch lat, wynika, iż Magowie przybyli do Betlejem, kiedy Chrystus miał co najmniej kilka miesięcy, a może nawet ponad rok. Magowie nie zastali Jezusa w stajni, gdyż po dokonaniu spisu ludności, zarządzonego przez cesarza Augusta, któremu także państwo Heroda podlegało, Józef wynajął skromne mieszkanie w Betlejem. Św. Mateusz pisze wyraźnie, że gwiazda stanęła nad "domem" (Mt 2, 11). Było w nim jednak bardzo ubogo. A jednak Mędrcy "upadli przed Nim na twarz i oddali Mu pokłon". Padano na twarz w owych czasach tylko przed władcami albo w świątyni przed bóstwami. Magowie byli przekonani, że Dziecię jest przyszłym królem Izraela.
Według podania, które jednak trudno potwierdzić historycznie, Magowie mieli powrócić do swojej krainy, a kiedy jeden z Apostołów głosił tam Ewangelię, mieli przyjąć Chrzest. Legenda głosi, że nawet zostali wyświęceni na biskupów i mieli ponieść śmierć męczeńską. Pobożność średniowieczna, która chciała posiadać relikwie po świętych i pilnie je zbierała, głosi, że ciała Trzech Magów miały znajdować się w mieście Savah (Seuva). Marco Polo w podróży swojej na Daleki Wschód (wiek XIII) pisze w swym pamiętniku:

Jest w Persji miasto Savah, z którego wyszli trzej Magowie, kiedy udali się, aby pokłon złożyć Jezusowi Chrystusowi. W mieście tym znajdują się trzy wspaniałe i potężne grobowce, w których zostali złożeni Trzej Magowie. Ciała ich są aż dotąd pięknie zachowane cało tak, że nawet można oglądać ich włosy i brody.

Identyczny opis zostawił także Oderyk z Pordenone, w roku 1320. Jednak legenda z wieku XII głosi, że w wieku VI relikwie Trzech Magów miał otrzymać od cesarza z Konstantynopola biskup Mediolanu, św. Eustorgiusz. Do Konstantynopola zaś miała je przewieźć św. Helena cesarzowa. W roku 1164 Fryderyk I Barbarossa po zajęciu Mediolanu za poradą biskupa Rajnolda z Daszel zabrał je z Mediolanu do Kolonii, gdzie umieścił je w kościele św. Piotra. Zwrócono je jednak Mediolanowi.

Od XV/XVI w. w kościołach poświęca się dziś kadzidło i kredę. Kredą oznaczamy drzwi na znak, że w naszym mieszkaniu przyjęliśmy Wcielonego Syna Bożego. Piszemy na drzwiach litery K+M+B, które mają oznaczać imiona Mędrców lub też mogą być pierwszymi literami łacińskiego zdania: (Niech) Chrystus mieszkanie błogosławi - po łacinie:
Christus mansionem benedicat

Zwykle dodajemy jeszcze aktualny rok.

Król Jan Kazimierz miał zwyczaj, że w uroczystość Objawienia Pańskiego składał na ołtarzu jako ofiarę wszystkie monety bite w roku ubiegłym. Święconym złotem dotykano całej szyi, by uchronić ją od choroby. Kadzidłem okadzano domy i nawet obory, a w nich chore zwierzęta. Przy każdym kościele stały od świtu stragany, na których sprzedawano kadzidło i kredę. Kadzidłem wierni wykadzali swoje mieszkania. Zwyczaj okadzania ołtarzy spotykamy u wielu narodów starożytnych, także wśród Żydów (Wj 30, 1. 7-9; Łk 1). W Biblii jest mowa o kadzidle i mirze 22 razy. Mirra była to żywica drzewa Commiphore, a kadzidło - to żywica z różnych drzew z domieszką aromatów wszystkich ziół. Drzew wonnych, balsamów jest ponad 10 gatunków. Rosną głównie w Afryce (Somalia i Etiopia) i w Arabii Saudyjskiej.
W dawnej Polsce w domach na końcu obiadu świątecznego roznoszono ciasto. Kto otrzymał ciasto z migdałem, był królem migdałowym. Dzieci chodziły po domach z gwiazdą i śpiewem kolęd, otrzymując od gospodyni "szczodraki", czyli rogale. Śpiewało się kolędy o Trzech Królach. Czas od Bożego Narodzenia do Trzech Króli uważano tak dalece za święty, że nie wykonywano w nim żadnych ciężkich prac, jak np.: młocki, mielenia ziarna na żarnach; kobiety nawet przerywały przędzenie.

W ikonografii od czasów wczesnochrześcijańskich Trzej Królowie są przedstawiani jako ludzie Wschodu w barwnych, częstokroć perskich szatach. W X wieku otrzymują korony. Z czasem w malarstwie i rzeźbie rozwijają się różne typy ikonograficzne Mędrców.

Drodzy Parafianie!

W tę jedyną i niepowtarzalna noc Bożego Narodzenia życzymy Wam drodzy bracia i siostry, wielu głębokich i radosnych przeżyć, łaski Bożej dzieciny, opieki Maryi, św. Michała Archanioła i naszego Ojca Założyciela - bł. ks. Bronisława Markiewicza, którego 100 rocznicę urodzin dla nieba będziemy obchodzić.
Drodzy! miejcie zawsze wytrwałość ducha modlitwy i odwagę świadczenia o narodzonym Jezusie, abyśmy odczuli, że „Kościół jest naszym domem".
W imieniu swoim i wspólnot michalickich: kapłanów kleryków i sióstr, życzę Wam byście w każdy dzień mogli świadczyć miłość i dobro ciesząc się zdrowiem i radością.

ks. Proboszcz Robert Giza CSMA

NOWENNA DO DZIECIĄTKA JEZUS

Codziennie od 16 do 24 grudnia o godz. 17:30

Do pierwszych adoratorów Dzieciątka Jezus należeli: Bogarodzica, śwęty Józef, Jej Oblubieniec, pasterze, magowie, Symeon i Anna (Mt 1-2; Łk 1-2) oraz aniołowie (Hbr 1,6).
Pierwsze generacje chrześcijan na swoich zebraniach dostrzegały misterium Narodzenia Pańskiego. Chrześcijanie wierzyli w Bóstwo Chrystusa. W IV wieku w związku z kontrowersjami teologicznymi (doketyzm, marcjonizm, manicheizm) wiara ta otrzymała argumentację teologiczną (pierwsze sobory) przedstawianą w kazaniach. W oparciu o dane biblijne wykazali, że Dzieciątko Jezus, które powiła Maryja-Dziewica, to prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek. Wprowadzone wówczas święta Epifanii i Bożego Narodzenia rozwijały w świadomości wiernych nabożeństwo do Dzieciątka Jezus. Jednym z przejawów tego kultu są hymny liturgiczne, komponowane ku czci Dzieciątka Jezus (Efrem, Prudencjusz, Ambroży). Dały one później początek żłóbkowi, szopce, jasełkom itd. O kulcie Dzieciątka Jezus świadczą również liczne pielgrzymki do Betlejem, gdzie za Konstantyna Wielkiego (+337) powstała bazylika Bożego Narodzenia. W dziejach życia duchowego, upodabnianie się do Dzieciątka Jezus traktowano jako ideał (Ambroży, Augustyn, Leon Wielki), kierując się wskazaniami Ewangelii (Mt 18,3-5; Mk 9,36; 10,15; Łk 9,46; 18,17).
Średniowiecze, zgodnie ze swoją charakterystyczną pobożnością, chętnie świętowało wydarzenia ewangeliczne, między innymi Narodzenie Dzieciątka Jezus (liturgia, kazania, obrazy, witraże). Przewodzili w tym benedyktyni, a później cystersi i franciszkanie. Okazją do celebrowania kultu Dzieciątka Jezus były Święta Bożego Narodzenia, Obrzezania, Epifanii, Ofiarowania, Zwiastowania. Rozwijała się również literatura zajmująca się dziecięcym wiekiem Jezusa, zwłaszcza rozmyślania.
W czasach nowożytnych powstała bogata literatura i liczne praktyki ku czci Dzieciątka Jezus. Widać w nich wzajemne wpływy i zależności, które trudno nawet uporządkować. Do autorów głośniejszych należał kardynał de Bérulle (+1629), który dużo mówił i pisał o Dzieciątku Jezus, wywierając duży wpływ zwłaszcza na pobożność Karmelu i Oratorium. Wybitnym autorem jest też Józef A. Patrignani (+1733). Św. Jan Chrzciciel de la Salle (+1719) wszystkie swoje szkoły powierzył opiece Dzieciątka Jezus. Najbardziej żywymi ośrodkami kultu Dzieciątka Jezus były Czechy i Italia.
Grudzień był zwykle poświęcony praktykom pobożnym ku czci Dzieciątka Jezus; styczeń natomiast poświęcano Imieniowi Jezus. Dzisiaj najczęściej spotykanymi nabożeństwami do Dzieciątka Jezus są adoracje przy żłóbku, nowenny, oktawy, litanie itp.

8 GRUDNIA - NIEPOKALANE POCZĘCIE

Prawda o Niepokalanym Poczęciu Maryi jest dogmatem wiary. Ogłosił go uroczyście 8 grudnia 1854 r. bullą Ineffabilis Deus Pius IX. Uczynił to w Bazylice św. Piotra w Rzymie w obecności 54 kardynałów i 140 arcybiskupów i biskupów. Pisał on tak:

Ogłaszamy, orzekamy i określamy, że nauka, która utrzymuje, iż Najświętsza Maryja Panna od pierwszej chwili swego poczęcia - mocą szczególnej łaski i przywileju wszechmocnego Boga, mocą przewidzianych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego - została zachowana nietknięta od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego, jest prawdą przez Boga objawioną i dlatego wszyscy wierni powinni w nią wytrwale i bez wahania wierzyć.

Tym samym kto by tej prawdzie zaprzeczał, sam wyłączyłby się ze społeczności Kościoła, stałby się odstępcą i winnym herezji.

Maryja od momentu swojego poczęcia została zachowana nie tylko od wszelkiego grzechu, którego mogłaby się dopuścić, ale również od dziedziczonego przez nas wszystkich grzechu pierworodnego. Stało się tak, chociaż jeszcze nie była wtedy Matką Boga. Bóg jednak, ze względu na przyszłe zbawcze wydarzenie Zwiastowania, uchronił Maryję przed grzesznością. Maryja była więc poczęta w łasce uświęcającej, wolna od wszelkich konsekwencji wynikających z grzechu pierworodnego (np. śmierci - stąd w Kościele obchodzimy uroczystość Jej Wniebowzięcia, a nie śmierci). Przywilej ten nie miał tylko charakteru negatywnego - braku grzechu pierworodnego; posiadał również charakter pozytywny, który wyrażał się pełnią łaski w życiu Maryi.

Historia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu jest bardzo długa. Już od pierwszych wieków chrześcijaństwa liczni teologowie i pisarze wskazywali na szczególną rolę i szczególne wybranie Maryi spośród wszystkich ludzi. Ojcowie Kościoła nieraz nazywali Ją czystą, bez skazy, niewinną. W VII wieku w Kościele greckim, a w VIII w. w Kościele łacińskim ustanowiono święto Poczęcia Maryi. Późniejsi teologowie, szczególnie św. Bernard i św. Tomasz z Akwinu zakwestionowali wiarę w Niepokalane Poczęcie Maryi, ponieważ - według nich - przeczyłoby to dwóm innym dogmatom: powszechności grzechu pierworodnego oraz konieczności powszechnego odkupienia wszystkich ludzi, a więc także i Maryi. Ten problem rozwikłał w XIII w. Jan Duns Szkot, który wskazał, że uchronienie Bożej Rodzicielki od grzechu pierworodnego dokonało się już mocą odkupieńczego zwycięstwa Chrystusa. W 1477 papież Sykstus IV ustanowił w Rzymie święto Poczęcia Niepokalanej, które od czasów Piusa V (+ 1572 r.) zaczęto obchodzić w całym Kościele.
W czasie objawień w Lourdes w 1858 r. Maryja potwierdziła ogłoszony zaledwie cztery lata wcześniej dogmat. Bernardecie Soubirous przedstawiła się mówiąc: "Jestem Niepokalane Poczęcie".

Kościół na Wschodzie nigdy prawdy o Niepokalanym Poczęciu Maryi nie ogłaszał, gdyż była ona na Wschodzie powszechnie wyznawana i praktycznie nie miała przeciwników.
Warto zwrócić uwagę, że teologia rozróżnia niepokalane poczęcie i dziewicze poczęcie. Niepokalane poczęcie dotyczy ustrzeżenia Maryi od chwili Jej poczęcia od grzechu pierworodnego (przywilej, cud w porządku moralnym). Dziewicze poczęcie polega natomiast na tym, że Maryja poczęła w sposób dziewiczy "za sprawą Ducha Świętego" Boga-Człowieka, Jezusa Chrystusa (przywilej, cud w porządku natury).

Kościół Wschodni ustalił tylko jeden typ ikonograficzny w X w. Obraz przedstawia spotkanie św. Joachima ze św. Anną przy Złotej Bramie w Jerozolimie. W tym bowiem momencie według tradycji wschodniej miał nastąpić moment poczęcia Maryi. Ikonografia zachodnia jest bogatsza i bardziej różnorodna. Do najdawniejszych typów Niepokalanej (XV w.) należy Niewiasta z Apokalipsy, "obleczona w słońce". Od czasów Lourdes powstał nowy typ. Ostatnio bardzo często spotyka się także Niepokalaną z Fatimy. Dokoła obrazu Niepokalanej często umieszczano symbole biblijne: zamknięty ogród, lilię, zwierciadło bez skazy, cedr, arkę Noego.

Według kanonu 1246 Kodeksu Prawa Kanonicznego w dniu dzisiejszym mamy obowiązek uczestniczyć w Eucharystii. Jednakże na mocy dekretu Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z 4 marca 2003 r. Polacy są zwolnieni z tego obowiązku (ze względu na fakt, że nie jest to dzień ustawowo wolny od pracy). Nie jesteśmy zatem zobowiązani do udziału we Mszy św. i powstrzymania się od prac niekoniecznych. Jeśli jednak mamy taką możliwość - powinniśmy wziąć udział w Eucharystii.

ADWENT - KOŚCIÓŁ NASZYM DOMEM

Adwent (z łac. adventus - przyjście, przybycie) to okres w roku liturgicznym, który rozpoczyna się od I Nieszporów niedzieli po sobocie XXXIV tygodnia Okresu Zwykłego, a kończy przed I Nieszporami uroczystości Narodzenia Pańskiego w wieczór 24 grudnia. Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje cztery kolejne niedziele przed 25 grudnia. Stanowi pierwszy okres w każdym nowym roku liturgicznym.

Adwent składa się z dwóch odrębnych okresów:
1. czasu, w którym kierujemy nasze serca ku oczekiwaniu powtórnego przyjścia Jezusa w chwale na końcu czasów (okres od początku Adwentu do 16 grudnia włącznie);
2. czasu bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, w której wspominamy pierwsze przyjście Chrystusa na ziemię.
Zwornikiem wszystkich tekstów liturgii adwentowej obydwu części jest czytanie ciągłe księgi proroka Izajasza. Czytanie to obrazuje tęsknotę za wyczekiwanym Mesjaszem.

Pierwsze ślady obchodzenia Adwentu spotykamy w IV w. między innymi w liturgii galijskiej i hiszpańskiej. Z pewnością Adwent nie istniał zanim zaistniała stała data świąt Narodzenia Pańskiego. Została ona wyznaczona dopiero w II połowie IV wieku. W Hiszpanii pierwsze wzmianki o przygotowaniu do obchodu Narodzenia Pańskiego (choć nie jest ono określane mianem Adwentu) pochodzą z roku 380. Kanon 4 synodu w Saragossie, który odbył się w tym roku, poleca wiernym, aby od dnia 17 grudnia do Epifanii (6 stycznia) gorliwie gromadzili się w kościele, nie opuszczając ani jednego dnia. Adwent miał tam charakter pokutny i ascetyczny (post, abstynencja, skupienie), co wspomina św. Hilary (+ 367). W V w. w Galii biskup Tours, Perpetuus, wprowadził obowiązek postu w poniedziałki, środy i piątki w ciągu trzech tygodni od dnia św. Marcina (11 listopada) do Narodzenia Pańskiego. W Rzymie okres przygotowania do Narodzenia Pańskiego został wprowadzony dopiero w drugiej połowie VI wieku. Adwent miał tu charakter liturgicznego przygotowania na radosne święta Narodzenia Pańskiego, ze śpiewem Alleluja, Te Deum laudamus, z odpowiednim doborem czytań i formularzy, bez praktyk pokutnych. W Sakramentarzu z Werony znajduje się 37 formuł modlitw na dni postu dziesiątego miesiąca.
Od czasów św. Grzegorza Wielkiego (590-604) Adwent w Rzymie obejmował już 4 tygodnie. Był to czas bezpośredniego, liturgicznego przygotowania na obchód pamiątki historycznego przyjścia Chrystusa. Na początku IX w. Adwent nabiera także charakteru eschatologicznego - staje się czasem przygotowania na ostateczne przyjście Chrystusa. W wyniku połączenia tradycji gallikańskiej i rzymskiej ukształtował się Adwent, jaki przeżywamy do dziś - liturgicznie rzymski, a ascetycznie gallikański (kolor fioletowy, bez Gloria i Te Deum). Formę tę rozpowszechniały klasztory benedyktyńskie i cysterskie. W XIII w. znana ona była już w całym Kościele, do czego przyczyniły się nowe zakony, zwłaszcza franciszkanie.

Teksty liturgiczne Adwentu ukazują postacie Starego i Nowego Testamentu, przez których życie i działalność Bóg zapowiadał i przygotowywał świat na przyjście Jego Syna, m.in. Maryję, Jana Chrzciciela, Izajasza. Adwent to czas radosnego oczekiwania na spotkanie z Panem i przygotowania się do niego przez pokutę i oczyszczenie. Dlatego Kościół zachęca do udziału w rekolekcjach, przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania. W zatwierdzonej niedawno nowej wersji przykazań kościelnych nie ma już zapisu o zakazie zabaw hucznych w czasach pokuty. Adwent nie jest w sensie ścisłym czasem pokuty, tak jak na przykład Wielki Post. Ma on bowiem charakter radosny.

Jak czytamy w "Ogólnych normach roku liturgicznego i kalendarza" z 1969 r.: "Adwent ma podwójny charakter. Jest okresem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez który wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Równocześnie jest okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa kieruje się dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Z obu tych względów Adwent jest okresem pobożnego i radosnego oczekiwania".
W czasie całego Adwentu, poza niedzielami i uroczystością Niepokalanego Poczęcia NMP (8 grudnia), odprawiane są Roraty. Są to Msze święte ku czci Najświętszej Maryi Panny, odprawiane bardzo wczesnym rankiem. Ich nazwa pochodzi od łacińskich słów pieśni często śpiewanej na ich początku - Rorate caeli desuper (Spuśćcie rosę, niebiosa). Najstarsze ślady Rorat w polskiej tradycji pochodzą z XII w. W XVI w. były powszechnie znane w całym kraju. W czasie Rorat przy ołtarzu znajduje się dodatkowa, ozdobna świeca - symbolizuje ona obecność Maryi. Eucharystia rozpoczyna się przy zgaszonych światłach; zapalają się one dopiero podczas uroczystego hymnu "Chwała na wysokości Bogu". Jest to jeden z nielicznych przypadków w roku liturgicznym, kiedy hymn ten śpiewa się każdego dnia (chociaż wyłącznie podczas Rorat).
Od IX w. dla drugiej części Adwentu charakterystyczne są tzw. antyfony "O", ponieważ wszystkie rozpoczynają się właśnie od tej litery: O Sapientia, O Adonai, O Radix Jesse, O Clavis David, O Oriens, O Rex gentium, O Emmanuel. Tak uszeregował je Amalariusz z Metzu (+ 850). Oparte są na obrazach i symbolach biblijnych. Antyfony te w tłumaczeniu polskim stanowią siedem kolejnych zwrotek dawno śpiewanej pieśni "Mądrości, która z ust Bożych wypływasz". Ich treść obrazuje tęsknotę Izraelitów za Mesjaszem. Stosowane były pierwotnie jako antyfony do Magnificat w Liturgii Godzin. W odnowionej liturgii zachowały swoje tradycyjne miejsce. Ponadto włączone zostały w Mszę świętą jako wersety aklamacji przed Ewangelią.

III Niedziela Adwentu jest nazywana Niedzielą Różową lub - z łaciny - Niedzielą GAUDETE. Nazwa ta pochodzi od słów antyfony na wejście: "Gaudete in Domino", radujcie się w Panu. Szaty liturgiczne mogą być - wyjątkowo - koloru różowego, a nie, jak w pozostałe niedziele Adwentu, fioletowe. Teksty liturgii tej niedzieli przepełnione są radością z zapowiadanego przyjścia Chrystusa i odkupienia, jakie przynosi. Warto pamiętać, że oprócz Niedzieli Gaudete jest jeszcze tylko jedna okazja do używania szat liturgicznych koloru różowego - jest nią Niedziela LAETARE - IV Niedziela Wielkiego Postu.

25-27 LISTOPADA OAZA MODLITWY W TORUNIU

Serdecznie zapraszamy na Oazę Modlitwy, która odbędzie się w dniach od 25 do 27 listopada 2011 roku w Toruniu, w parafii Św. Michała Archanioła i Bł. B. Markiewicza.
Temat tegorocznego spotkania: „Chrystus tak..., Kościół...? tak".
Zaproponowany temat jest bardzo aktualny w czasie, który obecnie przeżywamy. Niech spotkanie Oaz będzie „manifestem", wobec krążącej nie-wiary. Spotkanie poprowadzi o. Marcin Klamka CSsR, redemptorysta z Torunia, z parafii św. Józefa.
Proszę do 19 listopada o zgłoszenie ilości osób chętnych, która będzie uczestniczyć we Wspólnej modlitwie. Każda osoba jest proszona o wpłatę 15 zł na rzecz OM-u.

ks. Jerzy Góralewicz CSMA i wspólnota Oazowa

kontakt: 56/622 27 31 w. 212

Program Oazy Modlitwy

Piątek:

18:00 Nabożeństwo pokutne
18:30 Eucharystia z kazaniem
19.30 Kolacja i zawiązanie wspólnoty
21:00 Apel i rozesłanie

Sobota:

9:00 Jutrznia z krótkim słowem
9:30 Śniadanie
10:30 Konferencja
11:00 Przygotowanie do Eucharystii
11:30 Eucharystia z kazaniem
12:30 Obiad
Czas wolny
16:30 Adoracja + namiot spotkania
Nieszpory
18:30 Kolacja
19:00 Niespodzianka
21:00 Apel i rozesłanie

Niedziela:

8:30 Jutrznia
9:00 Przygotowanie do Eucharystii
9:30 Eucharystia
10:45 Agape
Rozesłanie

WSZYSTKICH ŚWIETYCH

Uroczystość Wszystkich Świętych - jak każda uroczystość w Kościele - ma charakter bardzo radosny. Wspominamy bowiem dzisiaj wszystkich tych, którzy żyli przed nami i wypełniając w swoim życiu Bożą wolę osiągnęli wieczne szczęście przebywania z Bogiem w niebie. Kościół wspomina nie tylko oficjalnie uznanych świętych, czyli tych beatyfikowanych i kanonizowanych, ale także wszystkich wiernych zmarłych, którzy już osiągnęli zbawienie i przebywają w niebie. Widzi w nich swoich orędowników u Boga i przykłady do naśladowania. Wstawiennictwa Wszystkich Świętych wzywa się w szczególnie ważnych wydarzeniach życia Kościoła. Śpiewa się wówczas Litanię do Wszystkich Świętych, która należy do najstarszych litanijnych modlitw Kościoła i jako jedyna występuje w księgach liturgicznych (w liturgii Wigilii Paschalnej; ponadto także w obrzędzie poświęcenia kościoła i ołtarza oraz w obrzędzie święceń).

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa w Kościele nie wspominano żadnych świętych. Najwcześniej zaczęto oddawać cześć Matce Bożej. Potem kultem otoczono męczenników, nawiedzając ich groby w dniu narodzin dla nieba, czyli w rocznicę śmierci. W IV wieku na Wschodzie obchodzono jednego dnia wspomnienie wszystkich męczenników. Z czasem zaczęto pamiętać o świątobliwych wyznawcach: papieżach, mnichach i dziewicach. Większego znaczenia uroczystość Wszystkich Świętych nabrała za czasów papieża Bonifacego IV (+ 615), który zamienił pogańską świątynię, Panteon, na kościół Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Męczenników. Uroczystego poświęcenia świątyni wraz ze złożeniem relikwii męczenników dokonano 13 maja 610 roku. Rocznicę poświęcenia obchodzono co roku z licznym udziałem wiernych, a sam papież brał udział we mszy św. stacyjnej. Już ok. 800 r. wspomnienie Wszystkich Świętych obchodzone było w Irlandii i Bawarii, ale 1 listopada. Za papieża Grzegorza IV (828-844) cesarz Ludwik rozciągnął święto na całe swoje państwo. W 935 r. Jan XI rozszerzył je na cały Kościół. W ten sposób lokalne święto Rzymu i niektórych Kościołów stało się świętem Kościoła powszechnego.

Dziś po południu, po Nieszporach lub niezależnie od nich, na cmentarzu odprawia się procesję żałobną ze stacjami. Od południa Dnia Wszystkich Świętych i przez cały Dzień Zaduszny w kościołach i kaplicach publicznych można uzyskać odpust zupełny, ale tylko jeden raz. Warunki zyskania odpustu są następujące:
1) pobożne nawiedzenie kościoła lub kaplicy,
2) odmówienie "Ojcze nasz" i "Wierzę w Boga",
3) dowolna modlitwa w intencji Ojca św.,
4) Spowiedź i Komunia św.
W dniach 1-8 listopada można także pozyskać odpust zupełny za nawiedzenie cmentarza pod wyżej wymienionymi warunkami. W pozostałe dni roku za nawiedzenie cmentarza pozyskuje się odpust cząstkowy.

TYDZIEŃ MISYJNY

Ewangelia jest darem, którym trzeba się dzielić - przypomina Benedykt XVI. Światowy Dzień Misyjny to okazja do rachunku sumienia, na ile włączamy się w dzieło ewangelizacji na terenach misyjnych. W Polsce 23 października rozpoczyna się Tydzień Misyjny pod hasłem „Idźcie i głoście".

Niedziela Misyjna, którą będziemy przeżywać 23 października, to dzień solidarności misyjnej w całym Kościele powszechnym. Katolicy we wszystkich krajach modlą się w tym dniu za misje i wspierają je materialnie. - Jest to wyraz naszej troski o wszystkie misje na całym świecie - podkreśla ks. Tomasz Atłas, dyrektor krajowy Papieskich Dzieł Misyjnych.

Ojciec Święty Benedykt XVI w tegorocznym Orędziu na Światowy Dzień Misyjny przypomniał, że głoszenie Ewangelii „to najcenniejsza posługa, jaką Kościół może ofiarować ludzkości i każdej poszczególnej osobie". Podkreśla, że działalność ewangelizacyjna Kościoła w świecie nie może być jednorazowym zrywem ani jedną z wielu rodzajów czynności duszpasterskich. „Dzień Misyjny nie jest odosobnioną chwilą w ciągu roku, ale cenną okazją do refleksji nad tym, czy i jak odpowiadamy na powołanie misyjne" - pisze Benedykt XVI.

Papieskie wezwanie stanowi rodzaj misyjnego rachunku sumienia. Bo jak wskazuje Benedykt XVI, „nie możemy być spokojni, jeśli pomyślimy, że po dwóch tysiącach lat wciąż są narody, które nie znają Chrystusa i nie słyszały jeszcze Jego orędzia zbawienia. Co więcej, powiększa się też rzesza osób, którym wprawdzie była głoszona Ewangelia, ale zapomniały o niej i oddaliły się od niej, nie utożsamiają się już z Kościołem". Papieskie orędzie nosi tytuł: „Zglobalizowany świat pilnie potrzebuje ewangelizacji".

Składki zbierane w Światowym Dniu Misji tworzą wspólny Fundusz Solidarności Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary. Zbiórka pieniężna jest przeprowadzana na całym świecie, także w krajach misyjnych. Ze środków tych korzystają wierni, katechiści i księża na misjach, czyli terenach podległych Kongregacji Ewangelizacji Narodów (są to z reguły miejsca pierwszej ewangelizacji).

Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary (PDRW) z Polski w roku 2011 przekazało na pomoc misji 1.168.421,35 USD. Wpłaty z Niedzieli Misyjnej 2010 stanowią 90% tej sumy, pozostała część pochodzi od indywidualnych ofiarodawców. Zebrane w ubiegłym roku w Niedzielę Misyjną pieniądze zostały przekazane na realizację projektów w Republice Demokratycznej Konga (21 projektów), Ugandzie (51 projektów), Rosji (2 projekty), Turkmenistanie (2 projekty), Uzbekistanie (2 projekty) i Azarbejdżanie (5 projektow). Jak wyjaśnia ks. Bogdan Michalski, sekretarz krajowy PDRW i PDPA, Rosja nie jest terenem misyjnym. W formie wyjątkowej jest czasami uwzględniona prośba pochodząca spoza terenów podlegających Kongregacji Ewangelizacji Narodów.

Często Niedziela Misyjna jest utożsamiana z pomocą dla misjonarzy lub wprost pomocą dla polskich misjonarzy lub konkretnego zakonu misyjnego. Tymczasem tego rodzaju pomoc jest organizowana w II Niedzielę Wielkiego Postu. Światowy Dzień Misji jest wyrazem jedności i odpowiedzialności wszystkich katolików za dzieło misyjne Kościoła. Odbiorcami pomocy są konkretne kraje misyjne. Jeśli pracują w nich polscy misjonarze, to też korzystają z tej pomocy.

10 ROCZNICA ŚMIERCI BP JANA CHRAPKA - MICHALITY

W sobotę 22 października o godz. 18.00 w kościele pw. św. Michała Archanioła i bł. Bronisława Markiewicza w Toruniu zostanie odprawiona Msza św. w intencji bp. Jana Chrapka CSMA, w latach 1994-1999 biskupa pomocniczego diecezji toruńskiej. 18 października mija 10. rocznica śmierci tego kapłana, michality, który posługę rozpoczął od prowadzenia rekolekcji oazowych dla młodzieży w 2. poł. lat 70-tych ub. wieku. Uroczystą Eucharystię przygotowaną przez jego przyjaciół, podopiecznych z tamtych lat, wdzięcznych za to, że ukazał im piękno chrześcijaństwa i pomógł im odkryć w sobie powołania kapłańskie, zakonne lub rodzinne, odprawi ks. Kazimierz Radzik, Przełożony Generalny Zgromadzenia Świętego Michała Archanioła. Do udziału we Mszy św. zaproszeni są wszyscy torunianie i mieszkańcy diecezji, z których wielu doświadczyło dobrodziejstw posługi biskupa Jana, którego dzieła, jak napisał Jan Paweł II w telegramie po jego śmierci, „były >przyjemne<, spełniane z pełnym pogody uśmiechem i kompetencją".

Wojciech Wielgoszewski

ZMARŁ KS. CZESŁAW OLSZEWSKI - MICHALITA

W szpitalu przy ul. Batorego, w piątek 14 października 2011 r., zmarł ks. Czesław Olszewski michalita, wikariusz parafialny. Zajmował się u nas kancelarią parafialną. W niedzielę 9 października przeszedł rozległy zawał serca i od tamtej chwili nie odzyskał przytomności. Pogrzeb ks. Czesława odbędzie się we wtorek, 18 października, w naszym kościele: - o godz. 12.00 rozpocznie się nabożeństwo żałobne, a o 13.00 Msza św. pogrzebowa. Zmarły zostanie pochowany na cmentarzu parafialnym w Górsku w grobowcu Księży Michalitów. .

Śp. ks. Czesław Olszewski, syn Edmunda i Marianny, urodził się 7 sierpnia 1941 r. w miejscowości Mochy (poznańskie). Po ukończeniu liceum w Radomiu, wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia św. Michała Archanioła i 26 sierpnia 1961 r. złożył pierwsze śluby zakonne. Dokładnie cztery lata później, w Miejscu Piastowym, złożył profesję wieczystą. Ks. Czesław studia filozoficzno-teologiczne odbył w Przemyślu, święcenia kapłańskie przyjął 5 czerwca 1971 r. w Jasionowie z rąk bpa Stanisława Jakiela. Pracował jako katecheta w Toruniu, Pławnej, Pawlikowicach, Wołominie i Stalowej Woli. Był proboszczem w Prałkowcach, Sobocie i przez 13 lat w Pławnej. Od 2001 roku przebywał w domu zakonnym w Toruniu.

Pamiętajmy o nim w naszych modlitwach „Dobry Jezu a nasz Panie daj mu wieczne spoczywanie"

NABOŻEŃSTWO FATIMSKIE

W czwartek 13 października, zapraszamy wszystkich parafian i gości na NABOŻEŃSTWO FATIMSKIE.
PROGRAM NABOŻEŃSTWA FATIMSKIEGO:

- 8:00 - Msza św., różaniec i adoracja Najświętszego Sakramentu,

- 12:00 - Msza św. w intencji próśb i podziękowań zanoszonych do Matki Bożej Fatimskiej.

- 15:00 - Droga krzyżowa i koronka do Miłosierdzia Bożego.

- 18:00 - Uroczystej Mszy św. o godz.18:00, będzie przewodniczył ks. Rektor prof. dr hab. Dariusz Zagórski wraz z alumnami Wyższego Seminarium Duchownego diecezji Toruńskiej. Po Eucharystii procesja światła po parku z rozważaniami różańcowymi (prosimy o przyniesienie świec). Przypominamy, że za udział w nabożeństwie można zyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami.

Modlitwa do św. Michała Archanioła papieża Leona XIII

Święty Michale Archaniele, wspomagaj nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy, a Ty, Wodzu niebieskich zastępów, szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła.
Amen.

Kuria Generalna Zgromadzenia Św. Michała Archanioła za zgoda KEP z dnia 19.11.2010 r. (Rytuał Rzymski, Katowice 2007)

ODPUST PARAFIALNY KU CZCI ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA

We wtorek o godz. 17.30 rozpoczyna się nowenna do św. Michała Archanioła przed uroczystością odpustową, która odbędzie się w przyszłą niedzielę o godz. 12:30. Święto św. Archaniołów Michała, Rafała i Gabriela będziemy obchodzić tradycyjnie 29 września.

Drodzy Czciciele św. Michała Archanioła

Przyszły rok będzie wyjątkowy nie tylko dla wszystkich Michalitów i Michalitek, ale także dla Czcicieli św. Michała Archanioła, dla wszystkich współpracowników i przyjaciół naszego Zgromadzenia. Będzie to „Rok Jubileuszowy" z okazji 100-lecia śmierci Ojca Założyciela, bł. ks. Bronisława Markiewicza. Rok ten rozpocznie się 29.01.2012 i trwać będzie aż do 29 stycznia 2013 roku. Jak Zgromadzenie i wszyscy parafianie przygotować się mamy do tego święta?
Otóż 29 września 2011 roku świętować będziemy w Pawlikowicach 90-tą rocznicę zatwierdzenia męskiej gałęzi Zgromadzenia. Po wielu latach oczekiwań 29 września 1921 roku ówczesny ordynariusz krakowski Książę Adam Sapieha, na prośbę biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pelczara - dzisiaj świętego, za zgodą Stolicy Apostolskiej wydał dekret, uznający naszą wspólnotę jako zgromadzenie zakonne.
Kościół, aprobując Zgromadzenie, określił jego zadania. Zawarte są one w dekrecie zatwierdzającym i możemy w nim m. in. przeczytać: „Cieszy się Kościół Święty - Matka nasza, gdy ludzie biorą sobie na ziemi za patrona św. Michała Archanioła Księcia Zastępów Niebieskich, walczących z aniołami zbuntowanymi i w miarę sił pragną z Nim współdziałać jako żołnierze Boży".
Już dziś, niejako w przededniu Roku Jubileuszowego, zapraszamy każdą i każdego z Was osobiście na uroczystości do Pawlikowic, które staną się niejako preludium do tego świętego czasu. W uroczystość patronalną Zgromadzenia - Świętych Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała - 29 września 2011 roku, Mszy świętej o godz. 17.00 będzie przewodniczył Metropolita Krakowski Kard. Stanisław Dziwisz. Będzie to dla nas okazja do wyśpiewania Te Deum laudamus jako dziękczynienia za 90 rocznicę powstania naszej rodziny zakonnej i jej współpracowników, także was - Czcicieli św. Michała Archanioła.
Drugim ważnym momentem, wprowadzającym nas prawie bezpośrednio w Rok Jubileuszowy, będzie 75 rocznica śmierci Sł. Bożej Anny Kaworek (30.12.1936). Ona u boku bł. Bronisława stała na czele tworzącej się gałęzi żeńskiej Zgromadzenia. 18 grudnia tego roku o godz. 11.00 w Sanktuarium św. Michała Archanioła i bł. ks. Bronisława Markiewicza pod przewodnictwem Metropolity Przemyskiego Ks. Arcybiskupa Józefa Michalika będziemy dziękować Bogu za jej niezłomne trwanie wśród tylu przeciwieństw oraz wierne wypełnienie i przekazanie misji zleconej Zgromadzeniu Sióstr Michalitek i wszystkim czcicielkom św. Michała Archanioła przez Ojca Założyciela.
Tyle jeśli idzie o centralne uroczystości przed rokiem Jubileuszowym, na które serdecznie Was zapraszamy. A teraz parę słów o tym, co działo się i dzieje w Toruniu.
Najpierw smutna wiadomość. Po powrocie z pielgrzymki do Miejsca Piastowego na Nabożeństwo Fatimskie zmarł p. Stanisław Bożys, nasz wieloletni przewodniczący Czcicieli św. Michała Archanioła w Toruniu, wspaniały człowiek i parafianin, który wielokrotnie prowadził swych współbraci - czcicieli do miejsc kultu Matki Bożej i św. Michała Archanioła. Oni pozwolili mu po raz ostatni odwiedzić sanktuarium w Miejscu Piastowym, a jego pogrzeb w Toruniu odbył się 13 maja - w dzień Uroczystości Matki Bożej Fatimskiej w naszej parafii p.w. św. Michała Archanioła. Wierzymy, że będzie się z nieba teraz modlił za wszystkich Was czcicieli i wraz ze św. Michałem Archaniołem wypraszał dla Was łaski u Pana.
Będziemy także w Toruniu obchodzić 10-lecie śmierci ks. Biskupa Jana Chrapka, który był bardzo związany z Toruniem i ze Zgromadzeniem św. Michała Archanioła. Od roku 1986 był Przełożonym Generalnym naszego Zgromadzenia, a 3 lata później przewodniczącym Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce. Jego zawołaniem biskupim były słowa „Któż jak Bóg", a mottem całego życia powiedzenie: „Idź przez życie tak, aby ślady twoich stóp przetrwały cię". I tak faktycznie było. 20 czerwca 1994 r. Ojciec Święty mianował bpa Jana Chrapka biskupem pomocniczym diecezji toruńskiej. Wreszcie od 1999 r. był ordynariuszem radomskim. Jeszcze jako kapłan pracował z młodzieżą oazową. Zapamiętamy go przede wszystkim jako tego, który posiadał niezwykłą umiejętność zjednywania ludzi dla słusznych spraw w duchu głębokiej wiary. Dlatego w Toruniu zawsze będziemy czcili Jego pamięć.
I na koniec jeszcze jedna prośba. Bł. ks. Bronisław Markiewicz gorąco kochał swoją Ojczyznę. Zawsze dbał o jej dobro, o dobro jej obywateli. Potem kiedy przeniósł się do Ojca, do Ojczyzny niebieskiej, zawsze orędował za nami u Boga. Dlatego dzisiaj módlmy się za jego przyczyną o szczęście i dobro dla naszej Ojczyzny oraz właściwy wybór ludzi, którzy będą o Ojczyznę dbać sprawując rządy. A mamy w niebie potężnych orędowników - św. Michała Archanioła, Matkę Bożą, która jest Królową Polski, bł. Jana Pawła II oraz bł. ks. Bronisława Markiewicza. Z ich pomocą wymodlimy dobro i szczęście dla naszego kraju.
Zbliża się miesiąc pamięci o zmarłych już teraz proszę Was o przysyłanie wypominek na listopad i na cały rok, każda Wasza intencja zostanie odprawiona, proszę tylko o zaznaczenie, które są listopadowe, a które całoroczne.

Na nadchodzące dni z serca Wam błogosławię i zapewniam o pamięci w modlitwie

Ks. Proboszcz Robert Giza CSMA

Toruń, w Uroczystość św. Michała Archanioła 2011 roku

NABOŻEŃSTWO FATIMSKIE

W sobotę 13 września zapraszamy wszystkich parafian i gości na NABOŻEŃSTWO FATIMSKIE.
PROGRAM NABOŻEŃSTWA FATIMSKIEGO:

- 8:00 - Msza św., różaniec i adoracja Najświętszego Sakramentu,

- 12:00 - Msza św. w intencji próśb i podziękowań zanoszonych do Matki Bożej Fatimskiej.

- 15:00 - Droga krzyżowa i koronka do Miłosierdzia Bożego.

- 18:00 - uroczystej Mszy św. będzie przewodniczył Ojciec Franciszkanin z Podgórza. Po Eucharystii procesja światła po parku z rozważaniami różańcowymi (prosimy o przyniesienie świec). Przypominamy, że za udział w nabożeństwie można zyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami.

DZIĘKCZYNIENIE W RODZINIE

Już po raz 3 odbędzie się ono w Toruniu, w dawnym Porcie Drzewnym przy ul. Droga Starotoruńska 3 na terenach, gdzie znajdują się Akademiki Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w pierwszą sobotę czyli 3 września.

Od południa na scenie nad wodą grać i śpiewać będą regionalne zespoły folklorystyczne prezentując tańce i śpiewy ludowe.

Po 15, po wspólnej modlitwie koronką do Bożego Miłosierdzia wystąpią Zespół „Zyazd" prezentując dynamiczne utwory w stylu Country jak i opisujące polską historię ballady, Zespół Pieśni i Tańca „Równica" z Ustronia Śląskiego przedstawi nam piękno Ziemi Cieszyńskiej, pełne ciepła i słońca piosenki zaśpiewa Eleni oraz marszowo i radośnie zagra nam Orkiestra dęta im. Tadeusza Moryto z Łącka.

Spotkanie artystyczne zakończy koncert poświęcony błogosławionemu Janowi Pawłowi II. Wystąpią muzycy z Warszawy, m.in. prof. Jerzy Maciejewski (fortepian), prof. Andrzej Wróbel(wiolonczela) oraz aktorzy scen stołecznych i łodzkich: p. Halina Łabonarska, p. Mirosława Marcheluk, p. Piotr Bajor.
Zadbamy również o zdrowie

Od godz. 12 na placu przed budynkami wyższej Szkoły Społecznej i Medialnej Cytomamobus dla pań badania cytologiczne i mammograficzne oraz konsultacje ze specjalistami; wykłady, pogadanki o pełnych godzinach.

Porady kardiologiczne: badanie ciśnienia tętniczego krwi, rozpoznawanie wstępnych symptomów chorób serca i niewydolności krążeniowej, oraz poradnictwo w zakresie diety kardiologicznej.

Diabetologia: badanie stężenia cukru we krwi

stoiska ze zdrową, ekologiczną żywnością m.in. wędliny, nabiał, owoce, wytwarzane przez polskich rolników. Jedzenie ze staropolskimi potrawami na zimno i gorąco zarówno w stołówce akademickiej jak i na zewnątrz oraz lody, degustacje wyrobów mleczarskich.

Stoiska: Radia Maryja, WSKSiM, Fundacji Nasza Przysłość, SKOKu Stefczyka, który dla dzieci przygotował wiele niespodzianek, kiermasz Pierników Toruńskich.

Specjalnie oznakowane autobusy, za darmo, będą jeździły z centrum Torunia - Placu Teatralnego i Rubinkowa do Akademików WSKSiM oraz z powrotem.

Nie zapomnij, zachęć i zaproś innych, i przyjedź na Dziękczynienie w Rodzinie, w sobotę 3 września.

Patronat honorowy nad spotkaniem objęli, Ordynariusz Diecezji Toruńskiej JE ks Bp Andrzej Suski oraz prezydent Miasta Torunia p. Michał Zaleski.

Transmisja w Internecie w Radiu Maryja i Tv Trwam

Serdecznie zapraszamy!!!!!!

SIERPIEŃ MIESIĄC TRZEŹWOŚCI

W tegorocznym Apelu na miesiąc abstynencji ks. bp Tadeusz Bronakowski Przewodniczący Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Trzeźwości pisze: Kościół prosi wszystkich Polaków o świadectwo abstynencji z motywów religijno - moralnych, wychowawczych i patriotycznych. Abstynencję możemy ofiarować Bogu jako wynagrodzenie za grzech pijaństwa. Jest ona także znakiem troski o zbawienie tych, którzy nadużywają alkoholu lub są zagrożeni uzależnieniem. Możemy ją ofiarować drugiemu człowiekowi w trosce o jego godność. To niezawodny lek na uzależnienie oraz bezcenne wsparcie trzeźwiejących. To wartościowy przykład wychowawczy dla najmłodszych oraz umocnienie tych, którzy zachowują umiar. Abstynencję możemy także ofiarować naszej Ojczyźnie. Pamiętając o bohaterach polskiej niepodległości i wolności, mamy okazję podjąć osobistą walkę z tym, co niszczy i osłabia naród. Więcej w aktualnościach...

NABOŻEŃSTWO FATIMSKIE

W środę 13 lipca zapraszamy wszystkich parafian i gości na NABOŻEŃSTWO FATIMSKIE.
PROGRAM NABOŻEŃSTWA FATIMSKIEGO:

• - 8:00 - Msza św., różaniec i adoracja Najświętszego Sakramentu,

- 12:00 - Msza św. w intencji próśb i podziękowań zanoszonych do Matki Bożej Fatimskiej.

• - 15:00 - Droga krzyżowa i koronka do Miłosierdzia Bożego.

- 18:00 - uroczystej Mszy św. będzie przewodniczył Ojciec Paulin z parafii Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej z Rubinkowa. Po Eucharystii procesja światła po parku z rozważaniami różańcowymi (prosimy o przyniesienie świec). Przypominamy, że za udział w nabożeństwie można zyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami.

fot. Władysław Kościuch